Dla zrozumienia natury i czasu powrotu Jezusa Chrystusa wystarczy Biblia. Słowo Boże wskazuje nam, że Pan miał wrócić za pokolenia apostolskiego w chwale Ojca, na sposób duchowy, bez materialnej postaci Zbawiciela. Wiele wydarzeń związanych z paruzją miała znamiona materialne, a finalnym efektem powrotu Chrystusa była płonąca świątynia w sierpniu 70 roku. Przyjrzymy się wielu opisom pozabiblijnym, które można traktować jako wypełnienie obietnic Jezusa (treści niemal skopiowane z zawartości Nowego Testamentu).

Księgi całego znanego nam dziś Pisma Świętego były znane jeszcze przed zburzeniem Jerozolimy, dlatego nie mamy wzmianki w Biblii, że sąd ostateczny się odbył, a Pan powrócił. Gdyby Biblia była zakończona słowami Jezusa „wróciłem i nowe nastało”, to wówczas wiara nie miałaby sensu, byłaby tylko wiedza. A tak duchowe zaufanie Bogu pozostaje kwestią otwartą, aż go grobu. Kto widzi powrót Pana jest w nowej niebiańskiej Jerozolimie bardzo świadomie i cieszy się obecnością Boga w swoim życiu (poza paroma wyjątkami, którzy wierzą, że obietnica była dana tylko i wyłącznie Żydom). Zaś ten co zrealizowanych obietnic Jezusa nie widzi, będzie zadawał wiele pytań o swoje życie po śmierci fizycznej, zastanawiał się nad losami świata, układami politycznymi i działaniami militarnymi, kondycją chrześcijaństwa i innych religii, obserwował talmudyczny Izrael z meczetem w środku miasta, szacował granice prawa i grzechu, identyfikował szatana, bestię, niegodziwca, wszetecznicę, rozważał jakie jest tysiącletnie królestwo, zmartwychwstanie, itp.





